Μελαγχολία των Χριστουγέννων

Χριστούγεννα…. Μια λέξη, χίλιες εικόνες. Εικόνες γεμάτες χαρά, θαλπωρή, ζεστασιά, προσφορά, σύνδεση, μοίρασμα…. Αλλά όχι για όλους και αυτό είναι εντάξει, είναι και αυτό φυσιολογικό. Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να βιώνουν αυτό που λέμε μελαγχολία των Χριστουγέννων, ένα συναίσθημα περιστασιακής θλίψης που εμφανίζεται κατά την περίοδο των εορτών και συνήθως απορρέει τόσο από δυσάρεστες παρελθοντικές εμπειρίες όσο και από υφιστάμενες πιεστικές συνθήκες:

• • Οικογενειακά τραπέζια στα οποία θεωρείται υποχρέωση να παρευρεθούμε και συνήθως γινόμαστε δέκτες αρνητικής κριτικής ενώ προσπαθούμε να διατηρήσουμε την χαρούμενη μάσκα της εποχής. 

• • Εργασιακές απαιτήσεις που βρίσκονται σε περίοδο έξαρσης αυτήν την εποχή.

• • Νοσταλγία και αναμνήσεις τόσο αγαπημένων προσώπων που δε θα συναντήσουμε ξανά όσο και ευχάριστων συνθηκών που δε θα επαναληφθούν.

• • Ενθυμήσεις αρνητικών γεγονότων που έχουν συνδεθεί με αυτή την εποχή.

• • Η ύπαρξη κάποιας ψυχικής ή σωματικής κατάστασης που δε μας επιτρέπει να ανταποκριθούμε στους απαιτητικούς ρυθμούς της εποχής.

• • Οικονομικές δυσκολίες που νιώθουμε να γιγαντώνονται παράλληλα με τις οικονομικές απαιτήσεις των εορτών.

• • Άπιαστοι στόχοι που δεν πραγματοποιήθηκαν και μας φέρνουν αντιμέτωπους με κομμάτια αποτυχίας και ανεπάρκειας.

• • Τέλειες, χαρούμενες φωτογραφίες άλλων που μας υπενθυμίζουν τη δική μας απόσταση από την ευτυχία και την τελειότητα.

• • Συνθήκες που μας θυμίζουν ότι μπορεί να νιώθουμε μοναξιά καθώς και έλλειψη κατανόησης, ακοής και στοργής ακόμα και αν περιστοιχιζόμαστε από ανθρώπους.

• • Υψηλές απαιτήσεις στις οποίες πρέπει να ανταποκριθούμε για να είμαστε αποδεκτοί.

Η ώρα της αλλαγής

Δε μπορούμε να επηρεάσουμε τις συνθήκες αλλά μπορούμε να αλλάξουμε κομμάτια του εαυτού μας για να μπορέσουμε να τις διαχειριστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα.

• • Μπορούμε και έχουμε δικαίωμα να πούμε όχι στα οικογενειακά τραπέζια που μας κάνουν να αισθανόμαστε χειρότερα από ότι πριν γιατί απλά μπορεί να μην θέλουμε να συμμετέχουμε. Δεν είναι ζήτημα υποχρέωσης αλλά επιθυμίας.

• • Είναι εντάξει να θέλουμε να περάσουμε τις γιορτές με όποιον  επιθυμούμε, ακόμα και μόνο με τον εαυτό μας και όπως επιθυμούμε και να μπορούμε να είμαστε αυθεντικοί.

• • Μπορούμε να προσφέρουμε κάτι που φτιάξαμε μόνοι μας καθώς έχει μεγαλύτερη σημασία να φτιάχνεις κάτι μοναδικό και από καρδιάς από ότι κάτι αγοραστό και κοινό για όλους. Από μόνη της η προσφορά λειτουργεί θεραπευτικά.

• • Μπορούμε να πάψουμε να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με κάτι που θεωρούμε άπιαστο και ιδανικό και που δε γνωρίζουμε αν είναι αληθινό.

• • Μπορούμε να είμαστε λυπημένοι, θυμωμένοι ή όπως αλλιώς αισθανόμαστε χωρίς να πιέζουμε τον εαυτό μας να δείχνει χαρούμενος για να μην στεναχωρήσουμε τους άλλους.

• • Μπορούμε να είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε καταφέρει και ας μην πετύχαμε τους στόχους που είχαμε θέσει.

• • Μπορούμε να μιλάμε θετικά στον εαυτό μας και να πάψουμε να τον επικρίνουμε. Αποδοχή και αυτοσυμπόνοια. Λέξεις απλές, που μας είναι εύκολο να προσφέρουμε στους άλλους, μα όχι στον εαυτό μας. Κάνουμε το καλύτερο δυνατό κάθε στιγμή.

Παρόλες τις υπαρκτές δυσκολίες, μπορούμε να εστιάσουμε στην αυτοφροντίδα μας κάνοντας πράγματα που μας ευχαριστούν και μας ηρεμούν όπως το άκουσμα της αγαπημένης μουσικής, ένα χαλαρωτικό μπάνιο, η παρακολούθηση της αγαπημένης μας σειρά, η απόλαυση ενός καταπραϋντικού ροφήματος, ένας μικρός περίπατος γύρω από το τετράγωνο κ.α. Μικρά και απλά καθημερινά βήματα, που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Ακόμα και αν δεν υπάρχει χρόνος, αρκεί η εστίαση της προσοχής μας για λίγα λεπτά στην αναπνοή μας για να έρθουμε σε επαφή με τον εαυτό μας έτσι ώστε να ακούσουμε και να φροντίσουμε τις ανάγκες του.